Patrycja Czepiec: Idylli nie było

[Hersi]

W drużynie było tyle narodowości i języków, ale był to zgrany i sympatyczny zespół - mówi kapitan koszykarek Wisły Patrycja Czepiec

Waldemar Kordyl: Jest Pani zadowolona ze srebrnego medalu?

Patrycja Czepiec: Jestem szczęśliwa, ale nie w stu procentach. Zawsze może być lepiej. Po kilku latach posuchy to olbrzymi sukces, szkoda, że nie doszło do piątego meczu z Lotosem w Gdyni. Wynik byłby sprawą otwartą i nie miałoby już znaczenia, kto gra u siebie.

Jako jedyna zdobyła Pani z Wisłą dwa srebrne medale: w 1999 roku i teraz. Czym różnią się obie drużyny?

- Zespół sprzed sześciu lat był złożony z Polek, oprócz Ingi Marazaite. Żenia Nikonowa była jak pół-Polka. Mieliśmy skromniejszy budżet, a pokonaliśmy wpierw Polfę, a w pierwszym meczu finałowym na wyjeździe Lotos. To było wspaniałe przeżycie. W obecnej drużynie było tyle narodowości i języków, ale był to zgrany i sympatyczny zespół. O wynik było łatwiej, bo były na to środki finansowe. Nie jest tak prosto ściągnąć zawodniczki z najwyższej półki i wszystko wygrywać.

Czy - mimo różnic kulturowo-językowych - atmosfera rzeczywiście była taka dobra?

- Lubiłyśmy się i dlatego spotykałyśmy się także poza boiskiem. Gdybyśmy nie mogły na siebie patrzeć, nikt by nas do tego nie zmusił. Ciągle ktoś do nas dochodził: Polki od sierpnia, ktoś we wrześniu, ktoś w październiku. Potem nowa Amerykanka i trener pracował z nami i z reprezentacją. Idylli nie było.

Zadebiutowałyście w Eurolidze.

- Wspaniała rzecz wystąpić w najsilniejszej lidze. Trafiłyśmy na początek do mocnej grupy z Brnem i Wilnem, a przecież był jeszcze zwycięzca Euroligi 2004 Valenciennes. To doświadczenie zaprocentuje w następnym sezonie.

Była Pani nie tylko kapitanem, ale i tłumaczem.

- Zdecydowanie miałam ułatwiony kontakt, bo znam angielski i nie było bariery językowej. Ale pozostałe zawodniczki też potrafiły się dogadać, a nawet jeśli dochodziło do lapsusów językowych, to dodatkowo budowało to atmosferę w drużynie.

Jak samą siebie Pani ocenia?

- Nie zaliczę indywidualnie sezonu do zbyt udanych. Pewnie moje konkurentki w zespole były lepsze ode mnie.

Długo zamierza Pani jeszcze grać w koszykówkę?

- Czekałam na to pytanie. Szkoda byłoby mi się rozstawać ze sportem i jeśli jest taka szansa, to chciałabym jeszcze trochę pograć. Nigdy jednak nie wiadomo, co się stanie, na razie omijają mnie kontuzje.

Życiowe plany?

- Wspólnie z mężem [koszykarzem Platinum Wisły Arturem Golańskim - przyp. red.] budujemy dom pod Krakowem i planujemy się tam przeprowadzić w najbliższym czasie.

rozmawiał: wak Gazeta Wyborcza